Didim Slepi

Spomen 18. oktobar

Didim Slepi (grč. Δίδυμος ὁ Τυφλός, poznat i kao Didim Aleksandrijski, (312—398) - grčki hrišćanski pisac, teolog, predstavnik Aleksandrijske škole teologije. Bio je sledbenik učenja Origena, koga je nazvao „najveći učitelj crkve posle apostola“. Bio je dugogodišnji upravitelj čuvene Katihetske škole u Aleksandriji. Skoro pola veka proveo je na čelu ove prestižne bogoslovske škole. Bio je vatreni branilac pravoslavlja od Arijeve jeresi i snažno je zastupao odluke Prvog vaseljenskog sabora.
Didimus je oslepeo sa pet godina, ali je uspeo da stekne obrazovanje. Pošto nije mogao da čita, Didim je razvio sopstveni sistem učenja. Smislio je poseban oblik reljefnih slova urezan u drvo, što se smatra pretečom Brajeve azbuke. Slušao je čitače i pamtio čitave knjige napamet. Smatrao se jednim od najobrazovanijih hrišćanskih teologa svog doba. Radovi Didima su izgubljeni tokom progona Origenista i sačuvani su samo u fragmentima. 1941. godine u Turu je pronađen papirus sa zapisima njegovih razgovore poznat po komentarima biblijskih knjiga: Knjiga postanja, Knjiga Propovednikova, Psalmi, Knjiga o Jovu, Jevanđelje po Mateju, Jevanđelje po Jovanu i dr.
Od dogmatskih radova sačuvani su: Tri knjige o Svetoj Trojici, Rasprava o Svetom Duhu i Rasprava protiv Manihejaca. Radovi Didima Slepog uključeni su u 39. tom Grčke patrologije.
Koptska orijentalno-pravoslavna crkva Didima slavi kao svetitelja, dok se u pravoslavnoj crkvi ne slavi. Didim je bio veliki poštovalac i sledbenik ranohrišćanskog učitelja Origena. Prihvatio je neke od Origenovih kontroverznih ideja, poput učenja o pregzistenciji duša i apokatastazi (veru u to da će na kraju svi, uključujući i đavola, biti spaseni). Zbog ovih origenističkih zabluda, Didim je posthumno osuđen na Petom vaseljenskom saboru (553. godine u Carigradu). Zbog toga se danas u pravoslavnoj crkvi ne slavi kao svetitelj, iako se priznaje njegov istorijski teološki značaj.

Izvor: Wikipedia